Het moet ergens eind jaren ’90 zijn geweest dat ik voor het eerst het idee kreeg om de heldendaden van mijn voetbalelftal op papier te zetten. Dat ging in het begin nog heel letterlijk: de geschreven verhalen leverde je in de kopijbak in en werden vervolgens overgetikt door een ijverige samensteller van het clubblad (in mijn herinnering de familie Kleine). Ga er tegenwoordig nog maar eens aan staan.

Er is in de loop der jaren veel veranderd, zowel in de manier van aanleveren van verslagen als binnen onze club. Wat al die tijd bleef, was het wedstrijdverslag. De publicatie van Kolping Boys – Blauw-Wit is voorlopig de laatste van mijn hand. Na 37 jaar voetbalverplichtingen ga ik mijn zaterdagen minder verplicht invullen en stop ik ook als clubwatcher en co-writer van de verrichtingen van ons eerste.

Kijkend naar de ontwikkeling van onze club kan worden gesteld dat de afgelopen twintig jaar pieken en dalen hebben gekend. In het midden van de jaren 2000 speelden we nog om kampioenschappen in de derde klasse, wonnen we periodetitels en namen we deel aan de nacompetitie voor promotie naar de tweede klasse. In de jaren 2010–2020 volgde echter een sportieve terugval, waarna de afgelopen jaren juist weer in het teken stonden van een remontada. We vierden hoogtepunten: promotie onder Ab ten Broek, een heroïsch lijfsbehoud bij Buiksloot en vorig jaar nog promotie onder huidig trainer Dani Beukman. Maar ook de keerzijde bleef ons niet bespaard: misgelopen kampioenschappen, uitschakelingen in nacompetities en degradaties, zelfs tot het laagste amateurniveau. Al die clubgeschiedenis mocht ik beschrijven, en dat heb ik altijd met veel plezier gedaan. Met woorden spelen is een mooie bezigheid, en dat combineren met mijn grote passie, onze club, werd een hobby op zichzelf.

‘Wie schrijft, die blijft’ was voor mij lang een vanzelfsprekendheid. Soms vraag je je af hoeveel mensen zo’n verslag daadwerkelijk lezen, maar zelfs als dat er maar een paar zijn, zorgt het voor verbinding met wat ons allen bindt: de liefde voor ons mooie cluppie Blauw-Wit. Het afgelopen seizoen werd ik al ondersteund door mijn vriend Roy de Saegher. Samen zorgden we vrijwel elk weekend voor een wedstrijdverslag. Hopelijk lukt het hem om, naast het hanteren van de vlag, de verrichtingen van het eerste voor u te blijven vastleggen. En wie weet zit er ergens op een zolderkamer, net als ik eind jaren ’90, een schrijftalent dat het vastleggen van de clubgeschiedenis op deze manier voortzet.

Met veel plezier heb ik deze verslagen voor u geschreven. Het vaste lezerspubliek dank ik hartelijk voor de interesse.

Tot ziens!

Simon Kramer